C'est la vie!

buraya yazmayalı ne kadar uzun zaman olmuş yahu... baya bir sıkıldım bu ara, işlerin yoğunluğundan mıdır nedir bilinmez, hayata dokun ve çocuklar dışında tatmin olduğum birşey yok gibi. masumiyet, huzur, güven, şevkat, sevgi ve tutkunun özlemini; şiddet, hiddet, nefret, öfke ve egolarıyla dalga geçtiklerimi seninle paylaşırım belki. insanla ilgili hiçbirşeye şaşırmamayı öğreneli çok uzun zaman oldu ama sana yazmadığım iki senede hala şaşırıyor ve bazıları nasıl "ben insanım" diyerek nefes alabiliyor diyorum. ah bilsen, bi bilsennnn... bi de büyüdüm tabi bu arada, 32 yaşında kocaman insanım artık (hissediyo muyum? hahahaha EBET! bi olgunluk çöktü gibi üstüme =))) inanmazsın ama, iki dinleyip bi konuşuyorum artık. bu iki senede ayrıca, hayata dokun'u büyütmek için aklımdaki tüm muazzam manevraları tüm konfigürasyonlarıyla hayata geçirdim diyebilirim. önceden tanıdığım birçok insana başka insanlar ekledim, biriktirip duruyorum. son tahlilde, hayata dokun artık kartopu gibi...

Sarı Gül'ün solduğu gün; 30 Temmuz... Hayata Dokun, 30 Temmuz'da Pedagog, Gazeteci - Yazar Duygu Asena'yı "Sarı Gül" başlıklı makaleyle anacak...

Bir hayalim vardı... Ayşelerin, Fatmaların masalını dillendirerek, proaktif bir oluşumla istismarın her çeşidine "DUR" demek... Kuşatılmış temel bir masalın etrafında Donatılmış akıllar aklım oldu, hayallerimse gerçekler... Derdimse; hiç kınalan(a)mayan düşlerime bağladığım tellerimi kızlarıma bağlamak; umutsuzlukları umuda, yazmaları duvaklara, mutsuzlukları mutluluklara evirmekti... Kısaca; hayatlarına dokunmaktı... Ve, www.hayatadokun.net ekibi kuruldu.. "Feminist değil, hümanist bir oluşum" olarak dillendirdiğim, bu deli kızın hiç olmadığı kadar içten söylediği şarkıların takibinde olmanız dileklerimle...

Sana yüklediğim anlamları senmişsin gibi düşünme, Aldanırsın. Sen o anlamlarla sadece bende varsın. Ben seviyorsam sen bahanesin... Deniz Gezmiş