Evrim'in günlüğünden...

Zaman:artık yok

Ateşin vuran loş aydınlığında, bir ırmak akıyor gökyüzünün derinliğine... Caddeler, sokaklar, şehirler ateşin başladığı yerde deniz oluyor, sonsuzluğu bekleyen kadının oturduğu saatlerde...
Portakal ağaçları hatırlatıyor kendini iyi dileklerle, ıslak sevgiler, yıldızların ısıttığı gecelerde... Ve kadın tekrarlıyor fısıltıyla;

Gök şimdi yaralı bir martı, süzüldü denize.
Sana kargaşalığın üzerindeki köprüyü kurmaya çalışan bu el kırıldı!
Anılarım benim de hep beyaz giydiriyor sana...
Trenler gidip geliyor ve üçüncü kompartımandan gülümsüyorum;
Üç günlük bu dünya diyerek...
Ve sevecenlik gonca bir lale gibi suya açıyor
Bir ben ölüyorum ellerinde, incelmişliğim, kırılmışlığım yok oluyor gitgide..
Sulara çizilmiş bir melek, aynı okul yıllarından kalan anılar gibi,
Bedenim AMAT benzeri bir gül teni, denize bakan bir melek..
Foça'yı düşündüm, biraz da Bodrum'u..
Gençlik yıllarım, yatılı okul maceralarım,
Yalom'un Divan'nını o senelerde sindirdim...
Artık var olan sadece, iç içe bir gökle
yalnız, kırılgan ve bir hasretle sürgün...

Sevgilerimle

e.