29.08.2006...

Kaybolmuş zamanların son anları,
Aylardan Eylül yanıbaşımda...
Aklımda Wilfred A. Peterson'un dizeleri:
"Beni yavaşlat Tanrım! lakin son nefeslerim olacak bu soluduğum,
Yüreğimin atışlarını düşüncemin sakinliğine rahatlat.
Zamanın sonsuz görüntüsüyle hızımı azalt!.
Bana, güncel kargaşanın ortasında,
Tepelerin ölümsüz sakinliğini ver."
"Yavaşlat beni Tan­rım!
Bana ilham ver.
Köklerimi, yaşamın katlanı­lan değerler toprağının derinliğine gön­dermek,
Kaderimdeki yıldızla­ra doğru -daha çok-
Büyüyebilmek için,
Yaşamımın devamlılığı için...

Yavaşlat beni Tanrım!

e.

Comments

  1. ayin henüz bitmedi ama...
    :)

    e.

    ReplyDelete
  2. bi daha olmasın.. :)))

    e.

    ReplyDelete
  3. Anonymous7.9.06

    garip heryerde kendini görüyor insan hep aynımı duygular?mekanlar farklı demek!?

    ReplyDelete
  4. yaşanmışlıkların benzerliği duyguların benzer olmasına neden olan belki...

    tarih tekerrürden ibaret!! sözkonusu tarihin de eşzamanlı yaşan(a)mayacağına dair bir kural yok...

    o zaman??

    e.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Dilerim ki...

Practise, practise, practise...