Son....

Uykusuz gecen gece, kitap aralarimla basbasa…
Ilham verdin yine; kelimelerime, topragima, geceme.
Annemin hep soyledigi eski bir sarki olup
Yerlestin sozcuklerime;

Dun gece mehtaba daldim hep,
Seni andim…
Oyle bir an geldi ki, mehtabi….
Sen sandim.

Tanrim, izahat ne kolay, konu buralara gelince…
Cennetimin kapilarini kapattigim an
sozcuklendirdim sayet anlayabilseydin…
ne gozumu alabildim, ne goze alabildim
Nedenleri bahane olan uzun yollarin basi sonu belli degil!
Ve Tahsin Sarac’in dizeleriyle bulusuyor gozlerim,
dolunayin aydinligiyla beslenen uykusuz gecemde…

Sevmek, bir bakima, zamanini vermektir
Zaman aralarini doldurmak degil
Sabahlara birlikte uyanmaktir
Ve yelin serinligini, gecenin gizemini
Bakis bakisa duyumsamaktir…

Dus bahcelerimde buyuttugum hayallerim

ne kadar kirilganmis meger…
Bir sufle kadar gercek, zamanli, unutamadigim İstanbul sokaklarindan ziyade
Yasamimdaki herseyi yitirmemi goze aldigim koca binalarin arasinda
tek basima var olacagima yemin ettigim sehirlerin ici bos arka sokaklariymis, …
Acitirmis soguklar, bir kis gunu dogmus olsam da ayazlarda…
imgelemimde bir dogumun gece yarisi vuran sancilariymis aralarda kirlasmis saclarin…
Bir oyunmus yasam, sabir kupleri saymayi ezberleten,
her olumde yeniden yapilanan, basrolleri eksilmis olan
Baglanilan ve hep oyle kalindigi sanilan…

Ve Acem Kizi sonunda,
Fark eder yeni gunun isiginin dogudan yukseldigini,
Baglanarak hep oyle kaldigini sandiginiz umutlarinin telasiyla,

Uykucusu gelerek dalar derinliklere

huzurlu sevkat maviliklerinin...

Sevgilerimle...

e.