"les hommes qui passent"...

Alanson'a yeniden sarkilar soyleten kadinin
sarkida calinan son kadans'inin esliginde;
huzzam makaminda, basi sonu belli olmayan,
kirilmis oyuncaklar gibi sanki bu oyku...
keske'li cumlelerin benzerleri gibi...
yasamda iskaladigin herseye yanip yakinirken,
kimse duymasa da maglubiyetin takisini;
bastirilmis kelimelerin, hakkiyla
yasanil(a)mamis yillarin, gecikmis itiraflarin,
son bir defa bile gemileri yakamamisligin 'keske'lerini zikrediyoruz
sokak aralarinda...

sonbahardan kisa gecen yaprak donumleri varsa da ruhumuzda zaman zaman,

ve artik "bahari-i omrum" denen tilsimli zarafeti yitirdigimize inandirilmis olsak da;

anilarin onunde askla "kampai"lerle vurmali kadehler,
alaca karanliklarda sabir kupleri sayarak ebedi vazgecilmezlige yudumlanacak olan sarabin gizemli sohbetlerinde...

ve... simdi, artik;

ne keyifli bilsen sozcuklerimin tesbihine ve
sindirdigim her duygunun icine seni karmayi ezberlemis olmak!!!
ve bilsen ne kadar zor imkansizliga ait anlamlari
sana yuklediklerimin icinden tek tek cikarabilmek...
nedeni; "keske"leri degil, "iyi ki" leri bilmek...
"keske"lere degil, "iyi ki"lere inanmak...
inanacak olmak... inanacak ol... inanacak... inan.... ina.... i...

e.

ps. "les hommes qui passent!!!" dinlenirken....