yorgunum...

ve Caruso...



birak muzik baslasin ilk once....

Askin ve olumun, kuskunun ve umut(susuz)lugunun
sezdirmemeye calistigin aglatisinda suruyor yasam...
golgeler gecelerde, cigliklarin yankisiyla baksa diyarlara surukler anilarimizi…
her gecen gun yaratilan ve mazide kalan saatler goturur beni gizli kentin sokaklarina...
aynali gokyuzunun altinda yalniz ben
ve isyanlarimla direnen acmazlarimda varolan ancak
karsi koymayi bir turlu becremedigim imgelemimdeki sen…

....
sayet kirmizi gullerin kadife teni dusuyorsa yuregimize,
ve yasam doludizgin suruyorken umursamaz tavriyla,
ardindan yinelen(e)meyen anilar, kor gibi dusuyor ufkuma;
urpertili sabahima, gunduzume, geceme, sana ve en son bana..
biliyorum…
kirmizi guller var hala
ve anla sahibisin icinde yasattigin acilarin temkinliliginin, nedenini bilmedigim sebeplerin…
birak(a)mazsin, bilirim…
anilara gun ve gun yenilerini eklerken,
dusundugum ne varsa sana dair, orseleniyor kiymetlerin karsiligindaki kiymetsizliklerinde….
Ne kalmak ne de gitmek gibi ara bir makamda, tutunamiyorum artik…
Sadece anliyorum sonu gelmeyecek oyunu…
…
denizin yuzume vuran meltemi esliginde,
yeni bir yasa yine gulumseyerek “merhaba” diyecegim,
elimde kalan ve hergun en yenilerini ekledigim anilarimla bas basa…
“sevdalar da gecer” ve ani olur kadere, darbelendikce ve beslenmedikce…
Hergun karsilastigim bir baksa katmani zirhinin,
Ne oyunu bu? Kurallari kime ait? Nerdeyim?
…
Ve sonunda;
Mavi bir aksamin ortasindayim; yorgun, dusunmekten bikkin, usuyorum…
Ve yeryuzunde calan son pianonun sesinde; Bach ardindan Monteverdi’yi; Mozart, Debussy ve Chopin’i dinliyorum…
On dokuzun uce bolunemeyecegini artik bilen ben,
Guller kurutuyorum, kirmizi ve beyaz…
anilar biriktiriyorum …
Bahcede yalniz biraktigim salincak, kirmizi kayisli saat,
Safranbolu evleri…
masamin uzerindeki gunlugum
ve kenari yirtik Nazmiye hanimdan kalan 60 yillik fotograf ;
cocukluk anilarim…
bitti gittiler…

iki ileri bir geri adimlarin gibi...
anlamsizliklar diyari
yeter...
yorgunum...