Kırmızı Pelerin Düşleri....

Fakülte yıllarımdan hatırladığım bir arkadaşımı andım bugün.

Betüş bilir. Beautiful Mind'ın CD kopyasını izlemem için ödünç veren,

geceleri toprağa uzanıp yıldızlara bakan,

uzaylıları beklemeye bayılan ve

birilerinin kendisiyle "hayat" adını verdikleri bir oyun oynadıklarını düşünen.

Velhasıl, dört sene boyunca anlatamadık Evren'e bunun birtür yanılsama olduğunu

zira oyunun başrol oyuncularından biri olduğumuzu adımız gibi bilsek de...

Kimimiz evlendik, kimiz kariyer peşinde koştuk, kimimiz çoluk çocuğa karıştık,

seçimleri gidişata göre yaptık,

idealleri attık ya da hiç bırakmadan onlara kitlendik.

O günlerden kaba tabiriyle "sap" gibi kalan "ben" :),

heran kariyer planları ve somut uygulamaları yapmayı seçtim

"yaşam, yarını kurgulamayı amaç edinmektir" diyerek...

Ancak, bu ara, 27 yaşımda,

artık kırmızı bir pelerinim olsun istediğimi düşler oldum.

Küçük kızımla (tüm kalbimle birgün anne olmayı dileyerek)

pelerinlerimize sarılıp "Chocolate" filmindeki gibi küçük bir kasabada

seramikler yaparak yaşamayı düşler oldum.

Huzurun sancıları vurduğunda ise şakaklarıma,

ne gereği vardı kandırılmış küçük kız çocuğu gibi

"hayat" oyununun oynadığı yaşamı unutup

"bize (bana!!) büyük hediyeyi kazandıracak puanların peşine düşmeye???" der oldum..

Evren'in söylediklerindeki son tahlilimde,

bu oyunda başrol oynayan "ben" artık figüratif rollerde

"huzurun" delhizinde "dinginleşmek" istiyorum....

Sevgilerimle...

e.