Hatırla...

Ufuksuz denizlerin vardı.
İnanamadım;
bilmediğin, görmediğin zamana koşarken,
düşmekten korkmadın "yaşam oyunu, biliyorum" diyerek.
O an kendimi, senelerimi seyreder oldum,
gurubunun dar vaktine, cesaretine bakakaldım..
Halbuki biliyordun,
Amat'ın inceliğinde hüzünlere boğuyorum kendimi
sen ne kadar çekmek istesende
anlıyordun...
Alçakgönüllü zerafetinde ASAF'la konuşup, NECATİGİL dinliyorum,
Çiçek açan mevsimlerin ıhlamur ağaçlarının altında sen:
"Bak rıhtımdaki iskelelerin saçakları yansıyor sulara,
kalk denize koşalım" derken
Bilmiyorsun, koşardım ama artık değil!
Sebepsiz ağırlığında ruhumun,
"Korkuyorum"....
Ve;
Ey yaşam!!!
ne keskin yüz çizgileri, ne inandırıcı yüzler,
nede mal mülk istiyorum senden;
tedirginliğim bal ve acının tadıdır benim için derken,
Henry Michaux'den uzak ülke notalarının anımsattığı

bir yeganelik mevzubahsolan sana ve bana,
ve fısıldıyorum gözlerim kapalı;
Hatırlıyorum,
Hatırlamalıyım,
Hatırla,
Hatrl,
H....
duymuyorsun Amat'ı dillendirirken tekrar;
"alçakgönüllü bir ezgi gibi usulca geliyor adın
ve beyaz kumrular uçuyor ellerine
Anılarım hep beyaz giydiriyor sana,
buradakilerin uzaktan izledikleri bir çocuk oyunu gibi
Bir gök ölüyor ellerimizde ve zerafetinde bir başka gök doğuyor
Sevecenlik, beyaz bir lale gibi açıyor yanımda seni düşünürken
Sesin yağmur özlemi
Seninle ufuk arasında,
Beyaz laleler de şarkılar da sessizdir sen varken"
Yerimden kalktım o an,
Masmavi bir gök,
ve ayak uçlarıma vuran deniz
ve meltemin ince ruhu
ve beyaz lalelere doğru koşuyorum...
e.