Uzaklara; Aragon'un Seslenişi...

Yine muzik,hep muzik, iyi ki muzik....

Zamanı nasıl yakalar insan?
Bak unuttum, nasıl olurdu orada geceler?
Umudun morcivert kapladığı dar bir alandayım
Bilir misin?
Birçok kez yitirdim denizde kendimi, sonra;
Uzaklarda tek başıma rüzgarın boşluğunda sürüklenip durdum,
Rize'nin çay bahçeleri,

Betüşüm ve zamanı yakala(ya)mamanın
bitip tükenmeyen kadim hüznü...

Çok gençtim,
Buzuki'yi nasıl severim Seferis'in güfte-i meşk ettiği saatlerde;
"Işıkta üç kırmızı güvercin,
alın yazımızı çiziyor kehribar tonlamalasi renkleriyle,
zerafet-i hüsrana uğrattığın tavrınla senin."

Oysa;
Sunaklar yıkılırcasına herşey unutuluyor,
bırak bırakabilirsen dedim,
dolaşsın ellerin...
O eski kareli defter, tek tek sayfalarına baktığın,
benimse yazmaktan bıkmadığım,
en üstüne iliştirdiğim kalın tükenmez notlarım sadece sana yazılı,
sadece seninle anlamlı...
Biliyor musun, kırık yıldızları arıyorum gökyüzünde;
Hisar'da, Beşiktaş vapur iskelesinde, Ada'da,

ve bir bebeğin o güzel gözlerinde fırtınaya tutulmuş denizlerde...

Şimdi imgelemimde düşlediğim bir soru
Unutulmuş mevsimlerin içinde ağlayan kadınlar mıydı yoksa erkekler mi?
İnsan umutla yaşar, umutsuzlukla değil!!...
O isyancı coşkuyla
soluk alır her çaresizliğin içinde var ettiğin gizli yeşil çizgileri,
Soluk alıp verir; sadece sende ve bende,
O eski gramafonda, eski plak dönüp dursa bile...
Ve Çetinkaya'nın dizeleriyle sonlamalı artık nesirin pek ince zerafeti...

"Tan ağarırken gittin,
Güneş gülümsüyordu umuda umutsuzluğumda,
Balkonda bir başımaydım, başım ince parmaklarımın arasında,
Gitmekla kalmak, göndermekle çağırmak arasında ara bir makamda
Ilık rüzgarlar esti ardından"

e.