Gunun Karsi Kiyisina Yurumek.. Yuru..Yu...Y...

Gunun karsi kiyisina dogru yururken genc kadin,
Guzelligin agirbasliligiyla bekledigi coskuyla karsilasti.
Oyle bir coskuki bu, siddetinden onunde egilmek soyle dursun,
konusamadi bile...
Halbuki, kendini besleyen yegane can damari yasamin,
sonuyordu ellerinde, kirilgan kucuk zaferlerinde.
Zamansizlik ve rutin olan her seye isyan ediyordu sadece,
Mirildandigi sarkidaki bilinen gerceklerin lirik isigi simdi gozunden sakaklarina ordan boynuna ve gogsune inen gozyasi damlalari gibi isyankardi kirilganligina.
Halbuki, okumak ve ogrenmek, bireyin ozgur iradesiyle olusan eylemler degil miydi?
O zaman dusunmek neydi?
Dusunmek, atese benzerdi,
Ates, yani dusunce ruzgarla alevlenirdi.
Atesi bilmeyenler aski, sevgiyi nasil tanimlayabilirdi?

Saatin kaci bilmiyorum, gunduzumle gecemi,
sabahla gurubu ayirt etmeye mecalimin kalmadigi zamanlar bunlar.
Gececek biliyorum, bir kadeh kirmizi sarap beni bekliyor,
Ve Vietnamli sair Te Hanh'in siiriyle artik kendime geliyorum,
Gunun karsi kiyisina dogru gecerken mola verdigim kafede
Deniz durgun, guz yalnizliginin icinde uyuyorum,
Ucuncu kadehin dibinde ben, yalnizligin sarhosluguna gulumseyerek 'kampai' diyorum...

Guzel Pazarlar dileklerimle...

e.