Sunday stuff..

Gozlerimin karasinda kaybolan huzun,
Paul Celan'in olumsuz gunesinde Mario Lozi'nin golgedeki son temmuz sabahini adarken yalnizliga, 'yillardan herneyse' diyorum bir not duserek hafizama:
Donuk bakislarda mutlulugun hancerini kaldirma!
Sakin, saki, sa, s...

Yirmi sekiz senede bu kucucuk bedene neleri mi sigdirdim?
"yolun yarisina sigdirdigin senaryolarin satir aralari kadar aski!"
"Ask herseydir, hersey ask icindir" diyip geciyorum Balzac'i hatirlayarak:
Ask, gozlerle konusma sanatidir, kisiler arasi kolelesmedir..
Dedim ya, hersey ask icindi:
dolu dizgin delirten, suursuzlastiran,
kanitli isyaniydi koleligin,
keske diyorum; anlayabilseydin...
Simdi gorebiliyorum ancak yirmi sekizindeki kucucuk bedenimle,
Istanbul'un uzak bir yerinde..

Ve yeni bir Munih gecsinde, soruyorum yalnizliga:
Ilhan mi Cansever mi yoksa Sureyya miydi bende biraktigin tutkularina tanik olan?
Ve yeniden dillendiriyorum:
unuttum nasildi (y/h)uzun?
gulusun?
bakisin?
sesin?
siddetin?
nefretin?
peki ya ellerin?
Gece bir ortu oldu anilaradan,
kara gozlerimde kaldi son hali yelin son temmuz sabahinin,
yillardan herneyse...
Soyle(ye)medigim darmadanligimi alip gittin,
vucut bulan korkularimin unutul(a)mayan zerafeti Behramoglu dizelerinde:
Yasadiklarimdan ogrendigim bir sey var:
Yasadin mi yogunluguyla yasayacaksin bir seyi
Sevgilin bitkin kalmali opulmekten
Sen bitkin kalmalisin koklamaktan cicegi..ve devam eder nuans kresendo ile forteye yukselerek:
Donebilsek bulur muyuz o gunleri?
Alkol almis, az uzgun: hey gidi sevdanin ilk anlari!

Ve pazar,
ve corak vahada ozlemi yudumluyorum; elinle ellere verdigin son temmuz sabahinda, yillardan herneyse..

Sevgilerimle..