Gölgelerin gücü adına, içli köfte yapabiliyor (um/muyum) artık!?!?!

29 Ekim bayramını 2 gün kutlamayı tercih ederek evinde tembellik yapan antropoloğumuz 29 Ekim'i cennette hikaye yazarak geçirdikten sonra, içindeki ses ertesi gün tembelliğini dürterek içli köfte yapabileceğini buyurur... Antropolog bu ilahi sesi dinleme gafletiyle sonu gel(e)meyecek bir maceraya daha atladığının farkında değildir.... Nazmişle Migrosun yolunu tutar.. Markette gezinerek annesinin yanında kalması için çağırdığı teyzesini (Hoca Hanım no: 2; Tülay) taciz eder... Tariffff, malzemeeee, ciyaaak şeklinde... Halbuki bilmez arife tarif ne gerek!!!!
Velhasıl, her ihtiyaç kalemini özenle seçerek edalı sokağa varır.. Akşam vakti toplanan pazarcılara dil çıkararak bir bulaşsalar da hattori hanzo kılıcınımı çıkarıp ibret-i alem olsun diye bir-iki kilen bil gösterilerinin en fiyakalılarını performe etsem düşüncesini içinden geçirir... Fantastik bir yaklaşım olduğunu kabul ederek motivasyonunun diri kalmasını sağlayıcı köfte telkinlerinde bulunur....
Ve başlar.. Başlamaz olaydım der.. Lahnet olsun, aman be, yar bana bir eğlence halet-i ruhiyesi içinde hadiseyi mazohist miyim sorgulamasına kadar getirir...
Velhasıl, gazeteleri tv'nin görülebileceği en vizyonif lokasyona itina ile yerleştirir... Köfte eğlenerek yapılır, evlilik programlarının akşam tekrarlarını izleyerek macera devam eder... Tülay market çığlığından sonra kaderine terk ettiği antropoloğumuzu arar ve köfte gelişme raporu alır... Antropolog ne yaptığından bir haber anlatırken Tülay'ın bitmek üzere olduğunu söylediği müjdeli haberiyle kendine gelir... Öyle ulu bir eser ki bu, yapım aşamasında insanlar evlenmeye karar verdiler, peh!!! der...
Final sahnesinde mutlu son yaşanır; köfte pişirilir, hüpletilir, gümletilir...
Değdi mi? diye soranlara cevap vermeme hakkının saklı kalacağı kararı alınır...